همیشه همین‌طور بوده؛ همین که می‌پیچیدی توی کوچه‌ی اناری، برگ‌های چنارِ پاییزی شده‌ی انتهای کوچه خیز بر می‌داشتند سوی‌ت و خودشان را به بهاریِ گل‌های دامن‌ت می‌رساندند...

آمدنِ پاییز را گریزی نیست؛ رفتنِ بهار را هم...

وقت رفتن است...